Interview met Anthonie Holslag

Voor een boekenblog is er niks fijner dan een interview met een schrijver. Coffee & Bookpages kreeg ook deze week kennis te maken met een schrijver. Vorige week konden jullie een interview lezen met Natasha van Limpt (Nog niet gedaan? Dan heb ik hier nog een linkje voor jullie) maar vandaag willen we jullie graag kennis laten maken met Anthonie Holslag.

https://booksoffantasy.files.wordpress.com/2012/08/img_3435-1.jpg?w=510&h=340

Anthonie Holslag is geboren in Amsterdam, maar verhuisde op een zeer jonge leeftijd naar de Verenigde Staten waar hij zijn tienerjaren heeft gewoond. Hij heeft sindsdien verschillende verhalen geschreven, die zowel in Nederland als in Amerika in diverse school- en studentenbladen zijn gepubliceerd.

 In 2005 is zijn eerste gedichtenbundel “Het gezicht van het verleden” verschenen en in 2009 verscheen zijn boek “In het gesteente van Ararat” over de langdurige gevolgen van collectief geweld. Naast schrijven geeft Anthonie Holslag ook lezingen en voordrachten.

 In 2012 kwam zijn eerste bundel met fictie uit, “Zwarte muren”, die door lezers en recensenten uitermate goed is ontvangen. In 2013 verscheen bij Zilverspoor zijn novelle “De kerstboom“, die hij zelf omschrijft als “een psychedelisch, spannend maar tevens literair kerstverhaal met fantastische elementen”. In 2014 verscheen zijn boek “Een bloedovergoten dageraad“, waarvan alle royalty’s naar WarTrauma zullen gaan en zal het vervolg “In het kille ochtend licht” in 2016 verschijnen.

Anthonie is werkzaam op de Universiteit van Amsterdam en is Cum Laude afgestudeerd in Culturele Antropologie.


Dag Anthonie Holslag!
We vinden het fijn dat we je mogen interviewen! Hoe gaat het met je?
Goed. Er komen dit jaar een aantal leuke projecten aan. Als alles goed gaat natuurlijk. Plus het gevolg van “Een bloedovergoten dageraad”.

https://i2.wp.com/www.anthonieholslag.com/images/stories/fotos/ah_bod_omslag.jpg

Weet je, Anthonie als je een interview houdt, moet je natuurlijk een beetje voorbereid zijn. Daarom ging ik eerst op zoek naar achtergrond-informatie en een boek dat me wellicht aan aanspreekt. Zo kwam ik op je site terecht en was er een boek dat meteen mijn aandacht trok: “Een bloedovergoten dageraad”. Ik zal maar direct zeggen dat ik na drie minuten enorm veel respect voor je heb gekregen! Vooral omdat ik gelezen heb dat de opbrengst van je boek naar een doel gaat.
Bedankt. Geld aannemen voelde in deze instantie bijna crimineel. Dat zal voor de lezers duidelijk zijn als ze mijn voorwoord lezen. (Via deze link kan je het voorwoord lezen)

Een bloedovergoten dageraad” is het vervolg op “Zwarte Muren”. Kun je de lezers kort iets over de beide boeken vertellen?
Hoewel het tot een bepaalde hoogte vervolgen zijn, in de zin dat ze specifieke delen van mijn leven blootgeven, zijn ze ook heel goed apart van elkaar te lezen. Het zijn ook geen standaard “bundels”. De verhalen verwijzen naar elkaar, haken op elkaar in en vormen daarbij te samen een geheel. Ik heb verhalen in “Een bloedovergoten dageraad” die naar “Zwarte muren” verwijzen; zo creëer ik ook onmiddellijk een soort meta-fictie.

https://i0.wp.com/www.eci.be/images/active/ean/200/zwarte-muren-anthonie-holslag-boek-cover-9789490767815.jpgIn “Zwarte muren”, dat ik grotendeels heb geschreven toen ik in de VS woonde, gaat voornamelijk over de tekortkomingen die we allen met ons meedragen maar niet altijd onder ogen zien. Iedere personage worstelt hiermee. Totdat deze tekortkoming onoverbrugbaar worden en de personage niet langer zijn demonen kan negeren; de zogenaamde “zwarte muren”. Het zijn dus donkere verhalen, met een scherp randje, die dieper duikt op de menselijke psyché en ook de dingen die we liever onbesproken laten. De zwarte muren komen dan ook in ieder verhaal terug; op een steeds andere manier.

Een bloedovergoten dageraad” is van een geheel andere orde. In 2008 ben ik slachtoffer geweest van zinloos geweld. Ik heb 4,5 jaar hierover nachtmerries gehad. Op een gegeven moment had ik de keuze: of ik laat de nachtmerries mijn leven bepalen of ik krijg controle over de nachtmerries. Ik heb uiteindelijk, met een blocnote naast mijn bed, alle nachtmerries opgeschreven. Dit konden beelden zijn, associaties of kant-en-klare verhalen. Ik had iets van 116 papiertjes aan het einde in mijn werkkamer. Van deze 116 papiertjes heb ik bijna geobsedeerd 84 verhalen geschreven, waarvan 15 in deze bundel zijn terecht gekomen. En ook hier gaat het weer om prisma vertellingen. Waar bij “Zwarte muren” het onomkeerbare centraal stond, stond in deze bundel “angst” centraal. (En dat is moeilijk; probeer zo een verzwelgende emotie maar te omschrijven, zonder het te benoemen; zodanig maar dat de lezer het voelt.) Angst voor de dood. Maar ook het leven. Ouderschap. Relaties etc. Dat waren de angsten die in mijn onderbewuste rondspookten.

Je bent een universitair docent, gespecialiseerd in de antropologie. Zelf was je ook een slachtoffer van zinloos geweld. Ik las dat het boek gebaseerd was op eigen ervaring? Was het niet ontzettend moeilijk om daarover te schrijven en daar weer mee geconfronteerd te worden?
In het begin wel, maar naar mate het schrijven vorderde, merkte ik dat ik het ook steeds meer kon loslaten. Ik kreeg greep op de nachtmerries in plaats van andersom. Het had een therapeutische werking. Daarnaast begon ik ook twee stromingen te onderscheiden: verhalen over angst, die uiteindelijk in “Een bloedovergoten dageraad” zijn verschenen. (En de titel verwijst naar dagenraden die je niet loslaten.) Naar verhalen die meer gingen over het verwerkingsproces zelf en hoe deze gebeurtenis mijn kijk op de wereld heeft veranderd. Dit leidde weer tot mijn bundel “In het kille ochtendlicht” die in 2016 zal verschijnen. Daar toon ik aan wat deze gebeurtenis met me gedaan heeft.

De opbrengst van “Een bloedovergoten dageraad” gaat naar een goed doel, genaamd “War Trauma Foundation”. Ik was er enorm door gegrepen dat je dit voor een organisatie doet. Wat houdt de organisatie precies in?
Deze organisatie vangt vooral mensen op in oorlogsgebieden en probeert hen psychologische ondersteuning te geven. (Wat veelal nodig is; hun levens zijn ontwricht. Oorlogstrauma is alles omtvattend.) En zoals je ongetwijfeld weet zijn er op dit moment meer oorlogsgebieden dan wanneer dan ook in de recente geschiedenis. Hulp is dus hard nodig. Ze werken nauw samen met de UN. Daarnaast doen ze ook onderzoek naar post traumatische stress stoornis (waar ik ook mee gediagnosticeerd ben). Deze mensen hebben dit uiteraard 100x erger. Het leek me een mooi gebaar om iets terug te geven. Om een verschrikkelijke gebeurtenis in iets goeds te veranderen dat mensen daadwerkelijk zou helpen.

Wilde je altijd al schrijver worden?
Ja, maar het is een zwaar beroep. Het is niet zomaar een beroep waar je van kunt leven. Dus je doet vaak heel veel dingen naast elkaar. Ik heb nu bijna ieder jaar iets gepubliceerd. Waarvan 90% pro bono. (Eigenlijk heb ik gewoon een agent nodig, hahahaha.) Dat is heel wat ballen in de lucht houden. Maar het gaat me ook niet om het geld. Het gaat me om het moment dat een lezer een boek of bundel/ tijdschrift opent (want ik heb ook veel voor tijdschriften geschreven) en wordt meegezogen in een verhaal. Daar doe ik het voor. Het moment waarin lezers de werkelijkheid durven los te laten.

Hoeveel boeken heb je al in totaal uitgebracht?
Ik heb in totaal 9 boeken uitgebracht (“Een kille ochtend meegerekend die rond oktober zal verschijnen) en 3 maal zoveel verhalen en artikelen die ik in tijdschriften en kranten heb gepubliceerd”, waaronder NRC en De Volkskrant.

Heeft het schrijven jouw leven veranderd?
Zeker. Het heeft een droom tastbaarder gemaakt. Ik ben er nog lang niet. Heb nu drie diverse projecten lopen die er zeer veel belovend uitzien en ben ook al bezig om in 2017 een aantal leuke verassingen voor mijn lezers te hebben. Ik ben niet in één gat te vangen, zullen we maar zeggen, hahaha.https://i2.wp.com/www.stephenking.nl/fanclubdagen/fanclubdag2012/IMG_3469_2.jpg

Heb je naast het schrijven nog andere hobby’s?
Naast het vaderschap? Dat geen hobby is, maar wel zo aanvoelt?
Ik ben een fervente Pearl Jam fan. Probeer hun muziek ook altijd in mijn verhalen te verwerken, vooral in mijn grote projecten. Tijdens mijn eerste (gedichten) bundel “Het gezicht van het verleden”, wilde ik no-matter-what een foto van mezelf met een Pearl Jam T-shirt op de achterkant hebben. Ik bedoel, het was mijn eerste bundel. Het zou een foto worden, waarmee ik met een PJ T-shirt voor de muur in Berlijn zou staan. Mijn uitgeverij vroeg me 3x of dit wel een goed idee was. (En ik bleef me afvragen, waarom vragen ze dat?) Ik heb het doorgezet. Ik begrijp nu, waarom ze het me vroegen. Ik was die dag verbrand en zag eruit als een tomaat. Dus hier heb je mijn eerste foto: Anthonie die voor de muur van Berlijn staat, met een opgezet en rood gezicht, maar wel met een Pearl Jam T-shirt aan!

Voor je begint met schrijven, staat het dan al vast in welke genre je zult schrijven, of wordt dat pas duidelijk zodra het verhaal zich ontwikkeld heeft
Dat ontwikkelt zich. Ik ben niet echt aan genres gebonden. Dat geeft me vrijheid, maar heeft ook zijn beperkingen. Lezers willen je het liefst in een hokje duwen. Ik schrijf gedichten, fantasy/ magisch realistische verhalen en horror die door lezers met Poe of Dahl vergeleken worden. Ik heb ook “literaire verhalen” geschreven. Ik denk wat me het meest aantrekt is de donkere kanten die mensen in zich dragen, maar niet snel tonen. Dat is mijn fascinatie. Hoe zijn mensen echt in plaats van de projecties van wat ze willen hoe anderen denken dat ze zijn. Misschien ook de reden waarom recensenten van mijn werken, de gelaagdheid van mijn verhalen blijven benadrukken. Voor mij leeft een verhaal niet alleen als het plot zich heeft ontwikkeld, maar ook als de personages levend en menselijk zijn. Dan wordt het spannend. Wat zal een persoon, gezien zijn/ haar bagage, in deze situatie doen.

In welke genres heb je al geschreven?
Werkelijk verschillende. Poëzie. Literair. Wetenschappelijk (in het Nederlands en Engels), magisch realisme. Literair werken met een twist (zoals “De kerstboom”.) Artikelen. En “horror”. Hoewel ik het laatste meer een verzamelnaam vind. Ik houd niet van slashers en rond vliegende ledematen. Ik prefereer het woord “psychologische thrillers”. Maar dat is niet echt een genre. Eigenlijk houd ik me er niet mee bezig. Als ik maar schrijf.

Van velen heb ik al gehoord dat dit een moeilijke vraag is en ik betrap mezelf erop dat ik dit aan veel schrijvers vraag, dus bij dezen ben jij nu ook slachtoffer van deze vraag! Waarom raad jij de lezers aan om jouw verhaal te lezen?
Omdat ze verder gaan dan gewone verhalen. Alles is doordacht. Dat klinkt kunstmatig, maar wat ik bedoel is: de personages, motieven, thema’s, symbolen etc., hangen allemaal aan elkaar samen. Ik werk niet van a tot z, maar van binnenuit. Kan maanden over een verhaal denken als een soort legpuzzel. Niets is toevallig. Ja, ik schrijf spannende verhalen. Met spanningsbogen en twists. Maar nog belangrijker: ik schrijf verhalen die je hopelijk ook aan het denken zetten.

In 2016 komt “In het kille ochtend licht” uit? Kan je ons daar iets meer over vertellen?https://i1.wp.com/o.denachtvlinders.nl/wp-content/uploads/2015/02/bloedovergotendageraad1.jpg
Het is het vervolg van “Een bloedovergoten dageraad”. Het laatste verhaal van die bundel haakt ook in op het eerste verhaal van deze bundel. Waar “Een bloedovergoten dageraad” over (irrationele) angst ging (en het loslaten daarvan), gaat dit boek meer over de vraag: wat is er na de angst? Het antwoord is; dat je de wereld met andere ogen bekijkt. Misschien in een killere licht (vandaar ook de titel), maar ook realistischer. Je weet nu wat mensen elkaar kunnen aandoen en dat speelt ook als een thema door het boek heen. Nog meer dan “In een bloedovergoten dageraad” zal ik genres mixen. Onder vrienden noem ik het ook wel – en Pearl Jam fans zullen weten wat ik bedoel – de “No Code” van mijn boeken.
(“No Code” was de meest experimentele album van Pearl Jam up-to-date. Die zich niets aantrok van conventies.)

Heb je nog een schrijftip voor de prille schrijvers?

Niet opgeven. En misschien nog wel belangrijker: blijf trouw aan je werk. Ga niet onmiddellijk mee met de nieuwste modegril Maar schrijf het verhaal dat van jou is. En schrijf nooit naar een publiek toe, of wat het “publiek zou willen”. Dat kan tot zelf-censuur leiden. Schrijf uit het hart. De ware lezer voelt dat.

Anthonie ik vond het zeer aangenaam om jou te mogen interviewen! Ik wens je nog heel veel succes toe met alles wat er op je pad komt en succes met je boek die we in 2016 mogen verwachten.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s